Wereld Poëziedag

Dag lieve mama,

Het is Wereld Poëziedag.
Daar kom ik ook nu pas achter,
En dat acht jaar na dato.
Tis toch wat.
Op dezelfde dag dat de lente aanvangt!
Een driedubbelopje.
Hoewel ik die ene echt de minste vind.
Daarom is deze speciaal voor jou:

Soms kan ik je zomaar missen.
Ineens en zonder aanleiding,
Lijkt het.
Want Jij;
Allerliefste mama
Van de hele wereld,
Blijft altijd bij mij.

Advertenties

Een nieuw begin

Gerimpeld en dun als een oude huid, smelt het ijs in de vijver.
Knoppen in bomen laten zich zien,
De lauwe warmte van de voorjaarszon langs je benen,
Je hoofd nog in frisse kou.
Het loof van narcis, krokus en sneeuwklok kleurt de grond
met de kleurloze dorre blaadjes, eigenwijs groen.
Donkerte en kou zijn verdreven,
Je ruikt het en voelt het in je lijf,
Alles loopt uit en komt op.
Een nieuw begin.
De dood van afgelopen maanden is voorbij,
Het is voorjaar, eindelijk.
Het leven krijgt weer zin.

Esmee V.

In de kern zit het goed,
Heel hard schaatsen is wat ze doet.
Ze verraste vriend en vijand op het OKT,
En nam zichzelf in die verbazing mee.
Dat het zo snel kon gaan,
In Pyeongchang daar op die baan.

Bewust van het ongewone,
Zocht ze naast het schaatsen, ook het schone.
Op onderzoek in Olympische omgeving,
Als onderdeel van de totaalbeleving.
Er is voor alles maar één eerste keer,
Die ervaring beleef je nooit exact hetzelfde meer.
Nog ongewis van het vooruitzicht,
En de titel die daar voorligt.

Van open blik naar pure concentratie,
IJzers in het ijs voor de prestatie.
Hoofd en lijf volledig in focus,
Want dat is het ook dus.
Vederlicht gleed ze over de baan,
De rest er zwaarzwoegend achteraan.
Ze zette een Olympisch gouden tijd neer.
Esmee deed het, in één keer.

Mirjam Noach – Polderdichter