Bijna….Jaareinde

Het is 27 december, nog een paar dagen en dan is 2019 voorbij.
Dat betekent ook dat het nog maar een paar dagen duurt voordat een nieuw, vers jaar van start gaat.
Al vlot nadat de eerste minuten van 2019 waren verstreken, voelde ik dat het heel anders dan 2018 zou worden. Dát was mijn jaar. Een aaneenschakeling van hoogtepunten.
Omdat de kans gering is dat het twee jaar achter elkaar geweldig is, hield ik er rekening mee dat 2019 kon tegenvallen. Verwachtingsmanagement.

Toen ik over dit jaar aan het nadenken was, kwam ‘krampachtig’ in me op. Het hele jaar in dat woord samengevat. Er gebeurde van alles en dat alles kostte veel moeite en de uitkomst viel een aantal keer flink tegen. De investering was groot, de opbrengst minimaal. Het zat erin en kwam er slechts ten dele uit.
Een verlies op persoonlijk vlak en de impact daarvan, blijf ik voor me uitschuiven zodat het nooit echt wordt en een soort status quo oplevert waarin het gebeurde nooit heeft plaatsgevonden. Gestreden strijd waar geen winnaars waren.
Verkrampt. Niks stroomde en het was hard werken iets gedaan te krijgen.

Ha, en dan 2020! Een nieuw decennium, startend met het jaar waar ik zóveel zin in heb. Het jaar waarvan ik nu al vrolijk word en in het teken lijkt te staan van zonneschijn en vreugde. Het jaar waarvan ik weet dat de start van de rest van mijn leven gaat aanvangen. Waarin bezegeling plaatsvindt van wat en wie mij het liefste is. Het jaar waarin de liefde hoogtij viert.
Het jaar waarin ik ga bouwen aan de toekomst. Waar het wél stroomt en waar de verkramping achterwege blijft. Omdat na bezinning de weg is vrijgemaakt om het allemaal iets minder serieus te nemen. Omdat ik een manier ga vinden, door die ene zin die iemand hoogstwaarschijnlijk achteloos zegt, of die ik tegenkom in een boek, waardoor het wél lukt.
Omdat ik, meer dan de afgelopen twee jaar, mezelf mag zijn zonder op zoek te gaan naar iets anders of te moeten voldoen aan prestaties die een bepaalde verwachting in zich dragen.

En ik laat me meevoeren, geen idee waar naartoe, maar ik sta ervoor open. Ik ga weer kijken en onder de indruk zijn, er komt weer inspiratie en daaruit voortvloeiend woorden, die – achter elkaar gezet, zich moeiteloos tot een zin, alinea, gedicht of tekst vormen.
Ik heb zo’n zin in 2020 dat ik het krampachtige van 2019 al bijna ben vergeten.

Bijna. Zonder voorbij te gaan aan, door nog even stil te staan bij….
En dan te beseffen dat wat ooit was, nooit meer terugkomt.

Ik wens jullie een gezond en gelukkig 2020.

Alle liefs,
Mirjam Noach ♥♥♥

Polderdichter!

Op de kortste dag van het jaar publiceer ik mijn allerlaatste gedicht als Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019. Twee jaar lang heb ik dit ambt mogen uitoefenen. Met veel plezier en naar beste vermogen heb ik er invulling aan gegeven. Iedereen die haar of zijn steentje heeft bijgedragen (posters, kaarten, het gedicht op straat, foto’s, opnames, voordrachten, interviews en persberichten): bedankt! Er heeft zich een mooie collectie aan materiaal gevormd.

Haarlemmermeer verdient een Polderdichter. Deze gemeente is er een van uitersten: geschiedenis en vooruitgang komen hier bij elkaar. Genoeg om in een gedicht te vatten.

Met liefde,
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

IMG-20180131- Polderdichter

Polderdichter Haarlemmermeer

Daar stond ik,
Vol trots en ongeloof;
de eerste Polderdichter Haarlemmermeer
We gingen van start, wat een eer.
Zoveel meegemaakt, samengevat in zestien gedichten
waarmee ik Haarlemmermeer mocht verlichten.
Daar lag ik, op straat en stond ik, aan het strand
Typte ik op het groenfestival mijn vingers blauw,
schreven we theequotes samen met jou.
We vierden met elkaar
de eenwording begin dit jaar.
Meneer Hoes werd mevrouw Schuurmans
opnieuw was daar een mooie kans
om de polder te roemen –
diens schoonheid te benoemen.
Tot slot bleek het allemaal te draaien om Zij / Hij
en bleek er zomaar een periode voorbij.

Twee jaar lang
Mocht ik jullie Polderdichter zijn.
Wat was het mooi, wat was het fijn.

 
Mirjam Noach
Polderdichter Haarlemmermeer 2018 – 2019

Nel en Nelleke

Als twee grondleggers van koor Singing Unlimited besluiten te stoppen omdat het fysiek te zwaar wordt, terwijl hun hart iets anders zegt, dan neem je daar op grootse wijze afscheid van.
Dank je wel Nel en Nelleke; voor alles.

Nel en Nelleke

Boegbeelden; kleurig en rijk versierd
om tegenop te kijken, zijn jullie.
Iconen; bijna heilig en
representatief voor dit koor, zijn jullie.
Wij die nog zoveel moeten leren,
voorbeelden zijn jullie
voor ons.

Meegebouwd aan Singing Unlimited
die steeds groter wordende groep.
Wekelijks de vertrouwde gezichten
doorzetten en doorgaan.
Altijd loyaal en voor het beste resultaat staan.
Zo mooi gekleed en gekapt
klaar voor iedere repetitie en coaching.
Zingen met de juiste intentie
tijdens de jaarlijks overzeese conventie.

Nel en Nelleke,
als een twee-eenheid
die ieder apart haar eigen leven leidt.
Als boegbeelden, iconen en voorbeelden zijn jullie
waarvan wij hebben genoten
en tegenop gekeken, representatief voor dit koor.
Naar jullie voorbeeld, gaan wij onvermoeibaar door.

Nel en Nelleke,
Al die tijd hebben jullie er gestaan,
het kost ons idioot veel moeite,
juist jullie te laten gaan.

19-12-15 Nel en Nelleke (2)

De workshop

Voor iedereen die wel een beetje geluk kan gebruiken….

‘Mag ik iets voordragen?’
vroeg ik de dame van de workshop.
Het maakt mij zo gelukkig
zoveel relaties te zien.
Hier op het podium, in de zaal en vooral ook daartussen.
Ze ontstaan soms zomaar
bij binnenkomst, in een oogopslag.
Dan blijkt zoeken overbodig
en weet je: dit is goed.
Hoefde je alleen die ene stap te zetten
die jou verder gaat brengen.
Durf maar te doen.
Wees maar kwetsbaar en voel koudwatervrees,
zodat de warmte die jou daarna ten deel valt,
langdurig zal gloeien.

 

Zij/Hij

Oktober is de maand van de Geschiedenis. Het thema dit jaar is Hij/Zij. Als Polderdichter Haarlemmermeer schreef ik hiervoor een gedicht. Bibliotheek Haarlemmermeer maakte hiervan een prachtige kaart die  tijdens de goedbezochte lezing van Sybren Horlings – Hij en Zij in de Gouden Eeuw, op 17 oktober jl. werd uitgereikt.

 

10-2019-zij-hij.jpg

Onwerkelijk

Hoe onwerkelijk is het, verder te gaan zonder je vrouw, je liefde.
Hoe onwerkelijk is het je moeder te moeten missen.

Wij zullen rouwen voor jullie en we prevelen woorden dat ze zoveel heeft betekend, dat we haar gaan missen, we jullie steun wensen, dat er een gat is geslagen, dat het oneerlijk is.

En jullie zullen bedeesd en beleefd ‘Dank je wel’ zeggen.
En dan begint het pas. Als je thuiskomt en de plek die zij innam daadwerkelijk leeg is.

Het is niet voor te stellen hoe dat zal zijn, omdat je het nog nooit op deze manier hebt meegemaakt.
De herinneringen die jullie zullen delen, nu en vooral later, als ze onverwacht opkomen.
Wat was ze leuk, lief, goed, mooi en kritisch en dan heb ik het nog niet eens over haar humor gehad.

Ik had jullie nog tonnen aan nieuwe herinneringen gewenst.
Omdat jullie zo goed waren samen, omdat ze zo mooi, lief, leuk en kritisch was.
Omdat we zo onwijs gelachen hebben.
Omdat ik besef hoe enorm jullie en ik haar gaan missen.

4-10 Kaarsje Paulien

34-HP-24

Nu de vakantie-uittocht is begonnen, een mijmering over de lange vakanties die wij als gezin maakten, zwervend door Europa met auto en caravan. Magische tijden waren het.

 

Op de achterbank zit een meisje
het bruine haar in twee staarten.
De omgeving trekt aan haar voorbij,
geel-bruin-beige.
Warme lucht stroomt naar binnen
via het raam op-een-kiertje.
Dromerig en soezend in de Mercedes,
met dezelfde kleur.

Kraampjes vol dieprode meloen,
lonken uitnodigend.
Een eenzame ezel
bij een verlaten, vervallen huis.
Kilometerslange luchtspiegeling,
die het droge binnenland doorkruist.
‘Het is hier zo anders dan bij ons thuis’.

Straks komen we aan in Trogir,
dan springen we duizend keer in het water
en eten we smeerworst op brood.
Zwaaien we naar de
“paradiso-paradiso” groentevrouw,
al varende naar het dorp.
34-HP-24: Europa was nooit te groot,
het was alleen maar prachtig
bij jou op de achterbank, op schoot.

Mercedes beige