Vrouw = hond

Als we het dan toch over gedrag hebben waarvan iedere vrouw walgt, waarom blijft het idiote taalgebruik in songteksten dan zo onderbelicht? Als je het maar vaak genoeg hoort, zou je kunnen denken dat het normaal is. De kracht van de boodschap zit ‘m in de herhaling, toch?
Ik heb het expliciet over het veelgebruikte ‘ik en mijn bitch’ en alle varianten daarop.
Een bitch is een teef. Een vrouwtjeshond.

Waarom mag dit? Omdat het populair is? Iets wordt dat pas als daaraan aandacht wordt besteed.

Ik vind het aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol.
Dus nu de hele wereld op zijn kop staat omdat steeds duidelijker wordt hoeveel misbruik van vrouwen plaatsvindt, had ik verwacht dat de kritische media dit ook zou meenemen. Want al het wangedrag begint ergens. En juist het gesproken of geschreven woord is daartoe vaak de aanleiding.

Vrouw = hond.

Vertel eens, fijne tekstschrijvers, is dit nodig? Is dit gebruikelijke taal in jullie scene? Bedenk dan wat daarvan de invloed is op fans of volgers en vraag je af wat dit doet met de andere helft van de wereldbevolking.
En waarom dames en heren deejays, blijven jullie zo stil hierover? Juist jullie bevinden je in een positie om hiervan iets te vinden. Of zijn jullie er alleen maar voor flauwekulpraatjes en staat in je taakomschrijving dat je je dient te distantiëren van maatschappelijk kritische meningen? Nee toch?

Vrouw = hond.

Tot slot zijn er natuurlijk de luisteraars. De volksstammen die deze teksten uit hun hoofd hebben geleerd. Voor wie dit gangbaar taalgebruik is geworden en niet lijken te beseffen wat er eigenlijk wordt gezegd. Hen roep ik op om hierover na te denken. Hiertegen te ageren.

Vrouw = hond.

Ik vind het idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol. Idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol. Idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol. Idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol.
Idioot, aanmatigend, grof, beledigend en disrespectvol.

De kracht van deze boodschap kan wat mij betreft niet vaak genoeg herhaald worden.

Advertenties

Mijn vriend

De dood is mijn vriend,
Ik weet dat hij wacht.
Alhoewel,
Soms, in mijn gekwelde geest,
Lijkt het of hij langs is geweest.

De dood is mijn vriend.
Als ik iets moeilijk vind,
Lacht hij me bemoedigend toe.
En nodigt me uit,
Kom hiernaartoe.

De dood is mijn vriend.
Verleid me bijna tot rust,
Zoals wanneer je slaapt.
In volkomen onschuld,
En met engelengeduld.

De dood is mijn vriend,
Tot in lengte van dagen.
Hij zou,
Mocht ik het vragen,
Een gepaste oplossing aandragen.

Alles verandert

Alles begint ergens. Dat begin is onveranderlijk, als een soort wetmatigheid. De fasen erna zorgen voor het verdere verloop. Het zaadje zal altijd zaad blijven, dat is het ontstaanspunt. Het kiemproces zet de verandering in gang. Het bouwen van een huis begint bij een idee, een schets aan de tekentafel. De toekomstige bewoners maken aanpassingen op het oorspronkelijke plan. Of de boom, die voortkwam uit een wortel en steeds groter groeit. Zelfs de steen, gedurende lange tijd in de rivier, zal een andere vorm aannemen.
De geboorte van een kind, voortkomend uit de conceptie tussen een man en een vrouw. Daarmee begon het, het ontstaan. Of zij de ouders worden, hangt af van de beslissing die zij daarover samen of alleen, nemen.
Vriendschappen en relaties die in betekenis af- of toenemen al naar gelang het verloop van wegen en interesses. Omgekeerd geldt dat na de dood alles ophoudt. Het zaadje dat in de kiem gesmoord wordt, kan je daarna wateren zoveel je wilt. Na de dood houdt het leven op. Zelfs zij die anders geloven, zullen moeten bevestigen dat de aardse verschijning daarvan is opgehouden te bestaan.
Tussen leven en dood verandert alles.

Gedurende ons leven ontwikkelen we relaties van allerlei aard. Categorisering hiervan kan helpen tot het duiden van de plaats die zij innemen en de waarde die jij vervolgens daaraan toekent. Het kan ook dat je in een beschouwende bui ineens je hele leven overziet met daarin de belangrijkste personen die – dan blijkens – qua verdwijning en verschijning naadloos op elkaar aansluiten, zodat de lijn van ontvangen en gegeven liefde in vloeiende beweging blijft. In dat unieke moment, waarin die voortzetting zich ineens openbaart, besef je het belang van het wonder en de betekenis van hen die jou maakten tot wie je bent en aan wie jij hebt bijgedragen tot de ontwikkeling en voltooiing van hen. In het verlengde hiervan ligt dat wat je voelt en je soms tot tranen roert omdat het nauwelijks valt te vatten, dat uitgerekend zij, jou de liefde verklaarde en daarmee voortzette wat jou kennelijk was toebedeeld. Van bovenaf beschouwd is het alsof zich een wonder heeft voltrokken, een waarin je pas gelooft als je het ziet en voelt. Deze lijn, deze continuïteit lijkt wel omgeven door pure mystiek. Ik heb geen geloof in een God die mij iets oplegt of verbiedt, naar wiens regels ik zou moeten luisteren. Wel geloof ik in de krachten die door de energieën, de engelen zo je wilt, ons is gegeven. Het inzicht dat met die lijn werd gegeven, is daarvan voor mij het bewijs.

Het begin is allesbepalend geweest. Dat weet je. Al honderdmaal heb ik het uitgesproken. Tot nu toe gold voor mij de regel; als je een gedachte uitspreekt, wordt het waar. Dan bestaat het. Zolang het in je hoofd blijft, kan het nog alle kanten op. Nu herzie ik die stelling; als het om de fundamenten van je bestaan gaat, dan is het kennelijk nodig om eerst te doorleven wat die uitspraak daadwerkelijk betekent. Pas op het moment dat je het voelt, in het diepst van je kern, weet je dat het de betekenis heeft gekregen die je eraan wilde geven toen je het voor het eerst uitsprak.
De bron van je oorsprong is beslissend voor het verdere verloop van je levensmanifestatie.
Iedereen draagt iets mee. Het leven kent veel verrassingen en hoe je daarmee omgaat bepaal je zelf. Je kunt het wegwuiven of negeren, alsof het nooit heeft plaatsgevonden of weigeren het een plaats te laten innemen. Of door het heel zwaar te maken en eronder te lijden, omdat het te groot is. Misschien vind je de gulden middenweg en accepteer je het feit; de gebeurtenis heeft plaatsgevonden en je weet ermee om te gaan. Alleen jijzelf kent de impact ervan.
Wat mijzelf betreft; in een periode van voorspoed ben ik geboren voor het geluk.

 

Robots en Marx

De mens onderscheidt zich onder andere van andere soorten organismen door het voortdurend streven naar ontwikkeling. Dit is in alles terug te vinden, zo ook in de technologie.
Robotica, big data en machine learning, de dag dat ‘dingen’ werkzaamheden overnemen die wij nu voor onmogelijk houden, nadert rap. Zo is Google’s AlphaGo recent erin geslaagd de beste menselijke speler van het oudste en meest ingewikkelde bordspel Go te verslaan. Gegeven dat hierover ook werd gepubliceerd in Nederlandse kranten, is dit kennelijk van betekenis.
Wij zijn het die de machines voeden. Met alle data die in de afgelopen decennia is vergaard, proppen we ze vol en opzienbarende resultaten komen eruit rollen.
Zelf heb ik groot geloof in een toekomst met robots en artificiële intelligentie. Volgens mij zijn de mogelijkheden en toepassingen ongekend.
Ik moest denken aan de (van oorsprong) Duitser Karl Marx, die de tegenstelling schetste tussen de niet-arbeidende bezitters (kapitalisten) en de niet-bezittende arbeiders (proletariërs). Gesimplificeerd voorgesteld kenden vóór de Industriële Revolutie producent en afnemer elkaar. Met de komst van de fabrieken word die band verbroken. De arbeider produceert meer waarde dan hij voor zijn arbeid terugkrijgt, hij vervreemdt van het product en de meerwaarde van zijn geleverde werk komt terecht bij de bezitter van de productiemiddelen. Meer kapitaal in handen van minder mensen. Marx vond dit niks en stond een klasseloze maatschappij voor waarin alles gelijkelijk verdeeld werd, met de sturing in handen van de staat. Hij vergat echter dat daarmee ook de prikkel tot presteren (ontwikkeling van jezelf en verdienen van geld) werd uitgeschakeld. Bovendien is ‘macht’ een raar ding. Het verandert mensen. Denk aan dictatoriale regimes. Kortom; het communisme mag dan in beginsel een mooie gedachte zijn, in de praktijk is het weinig succesvol gebleken.
Droom nu eens weg en fantaseer dat alles wordt gedaan door robots. Stel je voor; de mens in het gehele arbeids- en productieproces overbodig, ook op bestuurlijk niveau. Zelfs de dataleverancier en de robotproducent zijn overgenomen door zelf-calculerende machines. Alle beslissingen genomen op basis van kille berekeningen. Geen overproductie en toch van alles genoeg. En dat jij als persoon tijd hebt om aan jezelf te besteden. Dat je eindelijk die opleiding Algemene Cultuurwetenschappen kunt volgen. Of meehelpt wereldvrede te bereiken, of – omdat het kan – in je bootje op het water zit te mijmeren.
Dan is een klasseloze maatschappij met basisinkomen voor iedereen, misschien wel reëel en draait Marx zich eindelijk tevreden om in zijn Londense graf.

De stilte, slechts verstoord door het omslaan van een pagina

De focus en de spanning, het hart dat inderdaad merkbaar sneller slaat.
Alles waarnaar is toegeleefd wordt werkelijkheid.
Zo lang naar uitgekeken en nu, eindelijk gaat het gebeuren.
We gaan het doen.

Iedere gedachte was slechts daarop gericht.
Trots na afloop, het ging zo snel.
En dan weer terug, de massa in.
Je bent één van de anderen, van de velen die er zijn.
Je dompelt onder, gaat op in de menigte en het rumoer.
Afwijkend van het patroon.
Hoe had je kunnen weten dat je je er zó aan zou overgeven.
Het is een bijzondere ervaring; intens, emotioneel.
Presteren onder druk, de confrontatie met jezelf.
Je bent opgetild en meegevoerd, alles heb je gegeven voor het moment.
Zoals jij de ander inspireert en vleugels gaf.
Bereikbaar als je op elkaar afgestemd bent.
Voelbaar.
Samen.

Besef. In de stilte die slechts wordt verstoord door het omslaan van een pagina.

Lieve Oom(pje),

Inmiddels is het een jaar later. Wekenlang spookt vandaag door mijn hoofd. Heeft u dat ook, dat u schrikt wanneer deze datum word uitgesproken? Twee afspraken heb ik en het voelt alsof ik daarmee heiligschennis pleeg. Deze dag moet ik rouwen en wenen. De tranen die de afgelopen tijd opwelden en stopten nu vrijelijk laten gaan.
Zoals het ook papa gebeurde, in zijn laatste maanden, weken, dagen en zelfs uren vlak voor hij stierf.
Altijd heeft hij erover gesproken, zeker wanneer je ernaar vroeg. In de verteltrant van het spannende avontuur. Het verhaal van de overtocht met de Lemmerboot, verscholen onder de rokken van de dames uit de Jordaan, is legendarisch. En zijn jaren in Friesland: alsof van geen oorlog sprake was.
Behoudens dat ene aspect dat hij verstopte of onderdrukte, de complexiteit van de materie weergevend.
Beschermend vertellen was het. Zodat wij wel wisten maar pas op het laatst zijn daadwerkelijk verdriet zagen.
‘Ze hebben genomen zonder te vragen. Nooit, nooit, nooit meer komen ze terug.’ Zei hij huilend. Zijn normaal gesproken ondeugende ogen waren dof en ik kon zien hoe herinneringen aan hem voorbijtrokken. Met het naderend eind in zicht was zijn levenskracht en de wil díe pijn te vermijden, gebroken.

Gapend grote gaten
Onregelmatig gekarteld
En zwart gerand
Zorgvuldig toegedekt
Met het fijnste verband.

Dichtte ik en daarna stokte het. Woorden die kunnen beschrijven hoe hij het verdriet en de voortdurende pijn de rest van zijn leven had meegedragen, ontbraken. Hij die het hart op zijn tong droeg, kon pas op het allerlaatst zijn emoties kwijt. Toen sprak hij over hen en hoeveel hij ze had gemist, steeds en telkens weer.
Geen psycholoog kon hem helpen – wist hij, na aansporingen van mijn kant hulp te zoeken.
‘Ik ben alleen maar een interessant geval, zíj kunnen iets van mij leren. Maar ze zullen nooit begrijpen, ze kúnnen ook nooit begrijpen wat ik van binnen voel.’
Papa, zoals ik hem meedraag, was optimistisch. Vaak maakte hij ergens een grapje van. Maar hij was ook bloedserieus, volgde de politiek nauwkeurig en vertelde over jullie opa die bij de radio zat te luisteren naar de Socialisten. Hij was geen geleerde – ook dat was hem ontnomen – maar wel een wijs man.
‘Wij zijn allen egoïsten, we willen niemand kwijt.’ Woorden die hij sprak na mama’s overlijden. Had ik toen moeten beseffen dat hij daarmee een inkijk gaf in de alomvattende leegte die hem vulde?
Het is een jaar na het overlijden van mijn eindeloos lieve papa, vlak voor 4 mei. Ik treur om zijn lijden en de oorlog die altijd bleef doorwoekeren.
Inmiddels weet ik: gemis geeft gapend grote gaten.

In innige omhelzing,
Je nichie ♥

Ooit

Een aanzwellende wolk vol donder
Dendert dreigend nader.
Als reflectie van een periode
Flitsen lichten onverwacht op.
Momenten van voorbije tijd
Dringen diep en ongenadig.
Gedachte gedachten vol leegte
Vertroosting in eeuwige eeuwigheid.